De werkplaats is rustig als we binnenstappen. Aan verschillende tafels zitten medewerkers geconcentreerd te werken. Met aandacht en in hun eigen tempo verwerken ze de orders. Een begeleider loopt rond, geeft aanwijzingen en helpt waar nodig. Alles is afgestemd op wat iemand nodig heeft.
Voor Brigitte is deze plek een bekend terrein. Niet zo lang geleden was ze zelf cliënt bij een ander dagcentrum. Nu loopt ze op een soortgelijke werkplek rond als stagiaire en begeleidt ze als ervaringsdeskundige anderen in hun werk. “Dit is echt mijn plek. Hier voel ik me thuis”, zegt Brigitte met overtuiging. Alsof alles op z’n plek valt, en dat is ook zo. De weg hiernaartoe was namelijk niet vanzelfsprekend.
Durven uitspreken
In die eerste periode bij SDW leert Brigitte veel. Niet alleen over het werk, maar vooral over zichzelf. “Ik dacht altijd heel zwart-wit”, zegt ze. “Dit mag wel en dat mag niet. Maar als begeleider werkt dat anders. Soms gaat het even niet goed met iemand, dan moet je kunnen meebewegen. Dan kijk je: wat heeft iemand nú nodig om de dag goed door te komen?” Ze glimlacht. “Dat grijze gebied, dat ben ik hier aan het leren.”
De wens om in de zorg te werken zit al lang in haar hoofd. “Ik heb lange tijd in de zorg gezeten als cliënt. Je ziet dan hoe het werkt en ik dacht steeds vaker: dit wil ik ook.” Toch blijft het voor Brigitte lang bij een wens. Tot ze bij SDW haar droom uitspreekt. “Met cliëntadviseur Madeleine keek ik naar de mogelijkheden. Ik ging samen met haar in gesprek met het UWV. Toen kwam de verkorte avondopleiding voorbij en dat voelde haalbaar.” In februari 2025 start Brigitte bij In- en Ompak. Een paar maanden later begint ze aan haar opleiding Maatschappelijke Zorg. “Toen dacht ik: nu ga ik ervoor.”
Samen kijken hoe het wél kan
De stap van cliënt naar stagiaire voelt voor haar logisch. “Ineens sta je aan de andere kant”, zegt ze. “Maar dat ging eigenlijk heel natuurlijk.” Ze krijgt meer verantwoordelijkheid, en dat past haar goed. “Ik voel me hier echt in mijn element.” Wat haar werk bijzonder maakt, zit in de kleine momenten. “Medewerkers denken soms dat ze iets niet kunnen”, zegt ze. “Dan gaan we samen kijken hoe het wél kan.”
Ze vertelt over een medewerker die graag elastiekjes wilde knopen, maar moeite had met de fijne motoriek. “We hebben samen een oplossing bedacht: een houten plankje met een stokje erop, zodat hij het elastiekje kon wikkelen en toch een knoop kon leggen. Als je dan ziet hoe trots iemand is, en dat jij daarbij hebt geholpen… dat maakt mij echt gelukkig.”
Grenzen blijven bewaken
Tegelijkertijd blijft ze kritisch op zichzelf. “Ik vind het soms lastig om afstand te houden van cliënten", zegt ze eerlijk. “Ik maak graag een grapje, praat makkelijk met mensen.” Ze zoekt steeds naar balans. “Je wil dat cliënten zich fijn voelen, maar ook naar je luisteren. Die grens bewaken, daar leer ik nog elke dag in.” Toch gelooft ze in haar manier. “Een beetje humor helpt om cliënten op hun gemak te stellen. Het maakt het contact sterker.”
Voor de toekomst heeft ze duidelijke doelen. “Ik wil mijn opleiding afronden en blijven groeien.” Ze weet ook al welke kant haar trekt. “Ik wil me verder ontwikkelen in het werken met cliënten met moeilijk verstaanbaar gedrag. Dat lijkt me een mooie uitdaging.”
Je kunt meer dan je denkt
Waarom ze haar verhaal deelt? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Ik wil andere cliënten laten zien dat je meer kunt dan je denkt”, zegt ze. “Je dromen kunnen echt uitkomen als je ervoor gaat en er hard voor werkt.”
